
اپل
هفته گذشته یک آیمک جدید با نمایشگر 21.5 اینچی عرضه کرد که از دقت
استثنایی 4096 در 2304 برخوردار است و تراکم پیکسلی آن به 219 پیکسل در هر
اینچ میرسد.
پردازنده
3.1 گیگاهرتزی چهارهستهای Intel Core i5 با 8 گیگابایت RAM و یک ترابایت
هارددیسک و پردازنده گرافیکی Iris Pro 6200 از جمله امکانات این رایانه
آیمک است.
قیمت این رایانه از 1499 دلار آغاز شده و در صورت استفاده از امکانات اضافی این قیمت افزایش مییابد.
با این حال برخی کارشناسان معتقدند برخی نقاط ضعف باعث خواهد شد استقبال از آیمک کمتر از حد تصور باشد.
از جمله این نقاط ضعف میتوان به حذف 128 گیگابایت حافظه اس.اس.دی اشاره کرد که در برخی مدلهای قبلی تولیدات اپل وجود داشت.
همچنین
قابلیتی موسوم به Fusion Drive در مدلهای قبلی مشخص میکرد کاربر از کدام
فایلها و برنامهها بیشتر استفاده میکند و بر همین اساس برخی دادههای
برای افزایش سرعت دسترسی به حافظه اس.اس.دی منتقل میشد.
اگر
چه میتوان این حافظه و قابلیت Fusion Drive را به رایانه آیمک جدید
افزود. اما این کار مستلزم صرف 100 دلار هزینه اضافی است که موجب نارضایتی
برخی کاربران شده است.
برخی
بررسیها نشان میدهد که سرعت هارددرایو آیمک تازه از 7200 دور در دقیقه
به 5400 دور در دقیقه کاهش یافته که این هم در زمان استفاده از آیمک برای
کارهایی همچون اجرای برنامههای سنگین یا بازیهای ویدئویی سرعت آن را کاهش
میدهد.طراحی فروشگاه اینترنتی



پژوهشگران نوع جدیدی از حسگر را ساخته اند که می تواند مسیر را برای تهیه «پوست مصنوعی» با قابلیت بازآفرینی حس لامسه واقعی هموار نماید.
در پژوهشی که نتایج آن امروز در نشریه ساینس منتشر گردید، گروهی از مهندسان دانشگاه استنفورد با موفقیت نوعی مدار کشسان را تولید کردند که می تواند فشار را حس کرده و اطلاعات دریافتی اش را مستقیما به بافت مغزی یک موش انتقال دهد.
این گروه از دانشمندان ابراز امیدواری کرده اند که با انجام پاره ای تحقیقات بیشتر قادر خواهند بود در نهایت پوست ساخته شده را در اندام های مصنوعی که حساسیت بیشتری هم به محیط اطراف نشان می دهد به کار بگیرند.
در اندام های مصنوعی، لامسه می تواند همان مرز میان تعامل صرف با جهان پیرامون و حس کردن واقعی آن تعامل باشد. ظرف سال های اخیر، بشر توانسته که به این نقطه نزدیک تر شود و دست کم برخی از توانمندی های پوست واقعی را بازآفرینی نماید.
یکی از پیشرفت های امیدوارکننده در این زمینه نیز ساخت مدارها و حسگرهای منعطف است که می توانند کشش، حرارت، فشار و دیگر داده های ورودی مهم را تشخیص دهند.
اما مساله ای که در این رابطه مطرح می شود صرفا نحوه ثبت اطلاعات ورودی از طریق لامسه نیست و ضرورت دارد که مغز در ادامه آن اطلاعات را به ثبت برساند.
الکس کورتس از مولفان این پژوهش می گوید: «انتقال اطلاعات از پوست مصنوعی اغلب نیازمند دریافت سیگنال های آنالوگ و سپس استفاده از یک کامپیوتر یا میکروکنترلر برای تبدیل کردن آنها به چیزی است که بدن انسان توانایی پردازش کردنشان را داشته باشد.»
اما همان فرایند ترجمه اطلاعات می تواند باعث اضافه شدن نویز مبهمی به داده های دریافتی از طریق مغز شود و در نتیجه مغز نیز به انرژی بیشتری برای پردازش آنها نیاز خواهد داشت. تیم پژوهشگران دانشگاه استنفورد امیدوارند که با تغییر نحوه عملکرد این حسگر فرایندهای اضافه برای پردازش داده های دریافتی از طریق آنها را به حداقل میزان ممکن برسانند.
حسگر ساخته شده توسط این پژوهشگران دربرگیرنده یک مدار کشسان پرینت شده با لایه ای از نانوتیوب های کربنی است که هرچه فشرده تر می شوند الکتریسیته بیشتری را انتقال می دهند.
همین امر باعث ایجاد پالس های الکتریکی مجزایی می شود که قابل ارسال برای مغز هستند و می توان آن را به نحوه عملکرد مغز انسان تشبیه نمود.
پوست ساخته شده نیز نوعی پلاستیک شفاف است که تعدادی سنسور حساس به فشار با ابعادی کوچک تر از انگشت درون آن کار گذاشته شده اند و زمانی که از آنها در دست رباتیک استفاده می شود شبیه به نقطه های سیاه رنگ بسیار کوچک به نظر می آیند.
در مورد اندام های مصنوعی که به بدن انسان متصل می شوند هم باید بگوییم که اطلاعات از طریق پالس های الکتریکی مستقیم قابل ارسال هستند که این قابلیت نیز با استفاده از سیستم متفاوتی به نام اوپتوژنتیک به اثبات رسید؛ در این روش سلول ها از لحاظ ژنتیکی اصلاح و بهینه سازی می شوند تا به نور واکنش نشان دهند.
در آزمایش انجام شد، حسگر به یک لامپ ال ای دی متصل گردید، که براساس پالس های دریافتی اش روشن می شد و عصب های موش را فعال می کرد. البته مشخص نیست که موش با دریافت این پالس ها چه حسی را تجربه می کند اما روشن است که حسگرها می توانند به شکل موفقیت آمیزی با سلولهای واقعی مغز تعامل داشته باشند.
حالا مرحله بعدی پیش روی پژوهشگران این است که حسگرهای مورد استفاده خود (موسوم به پیکسل) را کوچک تر نمایند تا بتوانند تعداد بیشتری از آنها را در یک مساحت مشخص قرار دهند.
به این ترتیب پوست ساخته شده میتواند جزئیات بیشتری را دریافت کرده و علاوه براین، دانشمندان هم امکان می یابند که انواع مختلفی از حسگرها را با قابلیت تقلید دیگر قابلیت های پوست انسان در آن تعبیه نمایند.طراحی فروشگاه اینترنتی
ماه آینده فیفا به همراه «هیئت بین المللی فدراسیون فوتبال» [IFAB] که در واقع تعیین کننده قوانین فوتبال هستند، تصمیم به برگزاری جلسه ای در مورد نحوه استفاده از فناوری های پوشیدنی در زمان برگزاری یک مسابقه ورزشی فوتبال دارند.
در این جلسه، در مورد استانداردهای مختلف گفتگو خواهد شد و نتیجه گیری می شود که در نهایت چه نوع از تکنولوژی های پوشیدنی در ورزش فوتبال و توسط تمام تیم های ورزشی حرفه ای مورد استفاده قرار گیرند.
اکنون گمانه زنی می شود که FIFA و IFBA تصمیم دارند استانداردی را انتخاب کنند که بر اساس آن، بتوان موقعیت دقیق بازیکنان در زمین را مشخص نمود و همه تیم های حرفه ای، ملزم به استفاده از این فناوری خواهند بود.

با استفاده از تکنولوژی های پوشیدنی می توان انتظار داشت که پزشکان و همچنین مربیان تیم ها، بتوانند آنالیز دقیق تری بر فعالیت بازیکنان داشته باشند. البته در حال حاضر نیز تیم های ورزشی حرفه ای از این تکنولوژی ها استفاده می کنند که توسط شرکت های مختلف ساخته شده و استانداردهای مختلفی دارند. هدف فیفا از برگزاری جلسه یاد شده این است که بتواند همه تیم ها را در استفاده از یک استاندارد واحد، یکپارچه کند.
برای مثال در حال حاضر، باشگاه «سیاتل ساندرز» از تکنولوژی های Catapult و Omegawave استفاده می کند. همین امر به تیم یاد شده اجازه می دهد تا عناصر سلامتی بسیاری را تحت نظارت خود قرار دهد که شامل انرژی مصرفی بازیکن، میزان پایداری هر شخص، تغذیه، الگوی خواب و سطح خستگی وی می شوند.
حال باید دید سرنوشت این تصمیم گیری چگونه خواهد بود و آیا در نهایت فیفا خواهد توانست نیاز همه باشگاه ها را با انتخاب یک استاندارد تامین کند یا خیر.طراحی فروشگاه اینترنتی